Nga Dashnim HEBIBI, Zürich
Këshilla e vërtetë ecën në majë gishtash.
Ajo nuk e do dritën e turmës,
as zhurmën e duartrokitjeve.
Kur thuhet para të tjerëve,
fjala humb ngrohtësinë
dhe shndërrohet në hije mbi shpirt.
Si hiri mbi gacë,
ajo mbulon zjarrin,
por brenda lë të digjet turpi.
Këshilla që shëron flet në heshtje —
sepse respekti nuk ngre zë,
ai afrohet.
Këto fjalë i ndamë sot,
me mikun tim të mirë
Burhan Morinën,
në ajrin që priste frymën —
minus dy gradë,
diku në mes të shtetit helvetik —
ku ftohti bërtiti
dhe heshtja foli më drejt se zëri.
Vetura kabriolet, në mes të dimrit, shkelte akullin,
ndërsa ne bisedonim për të kaluarën,
për kohën në ikje.
Papritur u kthyem nga e ardhmja,
sepse thinjat në flokë
nuk i duronin më kujtimet rinore —
ishin të mbushura me mall
dhe shpirti digjej.
Ah, çfarë ditësh të arta ishin,
kur nuk kishte telefona,
kur nuk kishte ngjarje sa për fotografi,
por kishte ndeja ku rritej jeta.
Dashuritë lindnin pa rrjete sociale,
pa plastika trupore;
syri e mundte zemrën dhe mendjen.
Nga tema serioze
në kujtime rinore —
kështu flasin miqtë pa doreza.
Janar, 2026
