Përgatiti Dashnim HEBIBI
Ka njerëz që largohen fizikisht nga atdheu, por nuk largohen shpirtërisht kurrë prej tij. Ka edhe të tillë që, edhe kur oqeane të tëra i ndajnë fizikisht nga vendlindja, e mbajnë atë gjithmonë pranë zemrës, në fjalë, në kujtime, në vargje dhe në çdo hap të jetës. Një prej tyre është poeti dhe Presidenti i Shoqatës Shqiptaro-Amerikane, Adnan – Adi Mehmeti, me prejardhje nga Lugina e Preshevës, i cili prej vitesh jeton dhe vepron në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Për Adnan Mehmetin, atdheu nuk është thjesht një vend në hartë. Është një kujtim që nuk zbehet, një mall që nuk shuhet dhe një burim frymëzimi që rrjedh në heshtje, çdo ditë. Ai e nis ditën me kujtesën e atdheut dhe e mbyll atë me kujtime të mira prej tij. Ndoshta pikërisht këtu qëndron edhe forca e krijimtarisë së tij: në atë lidhje të pashkëputshme mes njeriut dhe tokës prej nga ka ardhur. Këto ditë, Mehmeti po qëndron me familjen në atdhe. Pas Kosovës, ai ka vizituar edhe Shqipërinë, ku e lidhin miqësi të shumta dhe dashuria e përbashkët për botën shqiptare. Për të, këto udhëtime nuk janë vetëm pushime. Janë rikthime te rrënjët, te njerëzit, te kujtimet dhe te ato pamje që duket sikur kanë pritur gjatë për t’u parë përsëri.
Sot, nga Zvërnec, poeti ndau me miqtë e tij në rrjetet sociale një fotografi të shoqëruar me fjalët: “Zvërneci, mes detit, historisë dhe shpresës!”
Pak fjalë, por një botë e tërë brenda tyre.
Deti, që i ngjan rrugës së gjatë të mërgimtarit. Historia, që ruan gjurmët e brezave. Dhe shpresa, ajo dritë që e mban gjallë lidhjen me të ardhmen. Në këtë treshe duket sikur përmblidhet edhe vetë udhëtimi jetësor i Mehmetit: nga Lugina e Preshevës drejt Amerikës, por me zemrën gjithmonë të kthyer nga vendi i origjinës.
Ai është nga ata mërgimtarë që nuk e kanë lënë atdheun pas. E kanë marrë me vete.
E kanë marrë në valixhe, në kujtime, në fotografi, në biseda me miqtë, në veprimtarinë e tyre dhe, mbi të gjitha, në libra. Sepse për një poet, atdheu nuk është vetëm peizazh; është fjalë. Është varg. Është emocion. Është ushqim shpirtëror. Dhe ndoshta, në këto ditë pushimi, mes brigjeve të Jonit, zhurmës së valëve dhe historisë së lashtë të Zvërnecit, po lindin edhe vargje të reja. Sepse frymëzimi, për një krijues që e ka mbajtur kaq fort lidhjen me vendlindjen, gjendet kudo: në një mëngjes shqiptar, në një takim me një mik të vjetër, në një rrugë të njohur, në një perëndim dielli apo në një kujtim që papritur rikthehet. I urojmë z. Adnan – Adi Mehmeti pushime të mbara, ditë të bukura pranë familjes dhe miqve, si dhe sa më shumë momente të paharrueshme në këtë udhëtim nëpër trojet shqiptare.
E presim me kënaqësi edhe në faqet e librave të tij të ardhshëm. Sepse e dimë: atdheu ka gjithmonë diçka për t’i thënë poetit.
Dhe kur poeti kthehet te atdheu, nuk kthehet vetëm për të parë.
Kthehet për të kujtuar.
Kthehet për të ndier.
Kthehet për të shkruar.
Sepse disa njerëz jetojnë larg atdheut, por atdheu jeton përgjithmonë në zemër !
