Nga Dahest LUMA, Milano
Me rastin e 8 Marsit, Ditës Ndërkombëtare të Gruas, shumë njerëz kujtojnë nënat e tyre me lule, me fjalë falënderimi dhe me përqafime. Por për disa, kjo ditë është edhe më e thellë: një kujtim që prek shpirtin, një mall që nuk shuhet kurrë. Kështu ndodh edhe me PhD Dashnim Hebibin, i cili në këtë ditë kujton me dashuri dhe dhimbje nënën e tij të ndjerë, Nënë Xhevahirjen. Kanë kaluar pothuajse pesë vjet që kur ajo u nda nga kjo botë, por për të birin, koha nuk e ka zbehur kujtimin. Përkundrazi, çdo tik-tak i zemrës së tij duket sikur e thërret emrin e saj.
“Po afrohen ditët dhe bëhen pesë vjet që ke shkuar në përjetësi,” thotë ai me një ndjenjë të thellë malli. “Por zemra ime ende ushqehet me lutjet që bëj për Ty çdo ditë, pa pushim, pa fund.”
Dhimbja për humbjen e një nëne nuk matet me lot. Brenda çdo loti fshihet një botë e tërë dashurie dhe malli. Për Dashnimin, ky mall është si një vullkan që vlon në shpirt dhe nuk shuhet kurrë. Kujtimi i nënës së tij jeton në çdo moment të jetës, në çdo hap, në çdo vend të shtëpisë ku ajo dikur ishte. Ai thotë se nuk ka ilaç më të mirë në botë sesa të puthësh dorën e nënës dhe të shohësh në sytë e saj dashurinë e pakushtëzuar. Aty gjendet qetësia, bekimi dhe forca që asgjë tjetër nuk mund ta zëvendësojë.
“Dashuria për Ty, Nonë, nuk ishte vetëm për 8 Mars,” rrëfen ai. “Për ne çdo ditë ishte festa jote. Çdo ditë ishte një falënderim për mundin dhe sakrificën që bëre për ne.”
Edhe sot, kur ajo nuk është më fizikisht pranë, lutjet e familjes për shpirtin e saj vazhdojnë çdo ditë. Kujtimet e bukura janë bërë si një burim force për familjen. Ato freskojnë zemrën dhe mbajnë gjallë dashurinë që nuk shuhet. Dashnim Hebibi kujton me emocion edhe momentin kur u kthye për herë të parë në shtëpi dhe nuk e gjeti më nënën. Boshllëku ishte i madh, i papërshkrueshëm me fjalë. Shtëpia dukej sikur kërkonte praninë e saj. Edhe lulet që ajo kishte mbjellë me duart e veta dukej sikur ruanin aromën dhe kujtimin e saj.
Veçanërisht një lule që ajo e ruante me shumë dashuri që nga viti 1995 – një lule nga Tirana – për të cilën ajo thoshte me krenari:
“Kjo është lule e Shqipërisë.”
Por trashëgimia që ajo la nuk janë vetëm kujtimet. Janë edhe vlerat që u dha fëmijëve të saj. Dashnimi e thekson me krenari se çdo sukses i tij është në të vërtetë suksesi i nënës së tij.
“Ajo më dha karakterin, besën dhe moralin. Më mësoi të jem i fortë kur jeta bëhet e vështirë. Më mësoi të dua kombin tim, gjuhën dhe flamurin,” shprehet ai.
Në çdo hap të jetës së tij, ai ndjen se një pjesë e shpirtit të saj e shoqëron gjithmonë. Megjithëse malli djeg shpirtin, kujtimi për nënën e tij i sjell edhe një qetësi të butë. Një paqe që lind nga bindja se ajo ishte e lumtur me fëmijët e saj: Dashnimin, Bejtullahun, Bekimin dhe Besnikun. Kjo është pasuria më e madhe shpirtërore për ta: që e deshën, e respektuan dhe e nderuan nënën e tyre sa ishte gjallë. Në këtë 8 Mars, mes urimeve për të gjitha gratë dhe nënat, kujtimi për Nënë Xhevahirjen mbetet i gjallë në zemrat e familjes së saj.
“Pusho e qetë në parajsë, Nonë,” janë fjalët që burojnë nga zemra e birit të saj. “Ne do të të mbajmë përjetësisht në zemrat tona.” Sepse ka nëna që nuk largohen kurrë nga jeta e fëmijëve të tyre. Ato jetojnë në kujtime, në lutje dhe në çdo tik-tak të zemrës.
Tik-taku i zemrës sime
ende thërret emrin tënd, Nonë.
Koha kalon, por malli
nuk di të ndalet kurrë.
Brenda çdo loti tim
fshihet një botë e tërë kujtimesh.
Një botë ku ti je ende pranë,
dhe unë ende biri yt.
Shtëpia mbeti e njëjtë,
por heshtja flet ndryshe tani.
Lulet që mbolle me duart e tua
ende mbajnë aromën tënde.
Pesë pranvera kaluan pa ty,
por zemra ime nuk mësoi mungesën.
Ajo rreh çdo ditë
me mallin për ty, Nonë.
Nuk ka ilaç për këtë dhimbje,
veç kujtimit të dorës sate.
Një dorë që bekonte jetën tonë
dhe na mësonte të jemi të fortë.
Në çdo lutje që bëj
emri yt ndizet si dritë.
Dhe në errësirën e mallit
më udhëheq drejt qetësisë.
Nonë, edhe pse nuk të shoh më,
shpirti yt ecën me mua.
Në çdo hap të jetës sime
është një pjesë e zemrës sate.
