Nga Dashnim HEBIBI, Zürich
Edhe pse larg, në brigje të huaja ku malli flet me zë të ulët,
zemra ime rreh me ritmin tënd, si violinë që thërret në festë e në dhimbje.
Emri yt më zgjon në agime të heshtura,
si dritë që çan mjegullën e mërgimit.
Në rrugët e tua lashë gjurmët e para,
aty ku pluhuri i tokës më dukej flori
dhe qielli ishte më i kaltër se çdo ëndërr.
Aty ku era sillte aromën e bukës së nënës,
dhe sofrat hapeshin si zemra — pa kursim, pa frikë.
Në Llapincën time, fëmijëria ende vrapon zbathur,
me gjunjë të gërvishtur e sy të mbushur me dritë.
Zërat e fëmijëve përzihen me cicërimat e mëngjesit,
dhe çdo gur i rrugës mban kujtimet e mia
si një amanet të shenjtë.
O vend i dashur,
ti je kënga që më dridhet në buzë kur më merr malli,
je loti që më rrëshqet fshehurazi,
je forca që më mban drejt kur rruga bëhet e rëndë.
Largësia mund të më ndajë nga dritaret e tua,
por nuk mund të më shkëpusë nga rrënjët.
Ato rriten thellë në shpirtin tim,
si lisa që nuk i përkul as stuhia,
si besa që nuk thyhet nga koha.
Nga larg të shikoj me sy të lagur e zemër plot lutje:
që fusha jote të mbushet me begati,
që shtëpitë e tua të mbushen me të qeshura,
që të rinjtë e tu të ndërtojnë ëndrra
pa u detyruar të marrin rrugën e mërgimit.
Sepse gëzimi yt është dritë në shpirtin tim,
dhe çdo plagë jotja më dhemb si e imja.
Ne jemi një — në gjak, në gjuhë, në kujtesë.
Jemi një në mall, në shpresë, në dashuri.
Preshevë,
ti nuk je vetëm vendlindja ime —
je identiteti im, je rrënja dhe krahu im,
je fryma që më mban gjallë
edhe kur jam larg.
Dhe kur një ditë hapat e mi
të prekin sërish tokën tënde,
do ta kuptosh se zemra ime
kurrë nuk ka ikur prej teje.
Luginë e dashur,
ti nuk je vetëm vend në hartë —
je gjak në damarët e mi,
je fryma ime, je kthimi im i përjetshëm.
Largësia s’mund të më ndajë nga rrënjët —
sepse ti je gjaku, gjuha dhe shpirti im.
Luginë e dashur, gjithmonë do të jem i yti
Zoti të bekoftë e të mbroftë,
dhe le të lulëzosh gjithmonë
si pranvera në shpirtin tim.
Mars, 2026
