Nga Dashnim HEBIBI
Në ditët që pasuan promovimin e librit “Rexhep Demiri – Dritëhijet e një rrugëtimi diplomatik” në Langenthal të Zvicrës, Ambasadori Rexhep Demiri zgjodhi edhe rrjetet sociale për t’iu drejtuar publikut. Por ajo që ai ndau nuk ishte një reagim i zakonshëm pas një ngjarjeje zyrtare. Ishte një rrëfim i thellë shpirtëror, një falënderim që tejkaloi kornizat e protokollit dhe u shndërrua në një mesazh njerëzor që preku zemra.
Në një hapësirë digjitale ku fjalët shpesh konsumohen shpejt dhe emocionet mbeten sipërfaqësore, postimi i Ambasadorit Demiri u dallua për sinqeritetin dhe përulësinë e tij. Çdo rresht mbante peshën e mirënjohjes për familjen, miqtë, bashkëpunëtorët dhe komunitetin e gjerë shqiptar, duke krijuar ndjesinë e një bisede të qetë mes zemrash, e jo të një komunikimi publik të ftohtë.
Reagimet në rrjetet sociale dëshmuan se ky mesazh nuk u lexua thjesht me sy, por u ndje me shpirt. Komentet, ndarjet dhe fjalët mbështetëse treguan se publiku e njohu dhe e pranoi këtë sinqeritet si diçka të rrallë. Në këtë mënyrë, Ambasadori Demiri rikujtoi se edhe në epokën digjitale, fjala e thënë me zemër ka ende fuqi të bashkojë njerëz dhe të lërë gjurmë.
Ky mesazh publik nuk përfaqëson fundin e një ngjarjeje kulturore, por vazhdimin e një rruge që ndërtohet mbi vlera njerëzore, përgjegjësi morale dhe lidhje të sinqerta. Është një dëshmi se diplomacia më e fortë mbetet ajo e zemrës — edhe kur ajo shprehet përmes një postimi në rrjetet sociale.
POSTIMI I AMBASADORIT;
“Shumë të dashur familjarë, miq, shokë e dashamirë kudo që jeni,
Ju që ishit të pranishëm më 17 janar në promovimin e librit në Lagenthal të Zvicrës, por edhe ju që deshët të vini e nuk patët mundësi të jeni fizikisht, e di dhe e ndiej se me zemër e me shpirt ishit pranë meje dhe organizatorëve. Pas disa angazhimeve që pata në Forumin Ekonomik Botëror në Davos, i thashë vetes: ndalu dhe shkruaj disa fjalë falënderimi. Por sa e vështirë është të përmbledhësh në fjalë atë që ndjen zemra.
Gëzimi im është i madh dhe i sinqertë. Nuk mundem dhe as nuk dua ta fsheh emocionin. Ato ishin momente të papërsëritshme, momente që të dridhin trupin dhe ta mbushin shpirtin me lot gëzimi. Për një çast isha në një botë tjetër, në botën e mirënjohjes së thellë njerëzore.
Siç thotë populli ynë: “Zemra flet atëherë kur fjala mbetet e varfër.”
Kurrë nuk e kam menduar se dikush, në heshtje dhe me përkushtim, do të mblidhte materiale për të ndërtuar një libër mbi rrugëtimin tim. Kontributi im ka qenë dhe do të mbetet gjithmonë në shërbim të detyrës dhe të përgjegjësisë publike, i bërë me shpirt dhe pa interes personal. Jam përpjekur gjithmonë të mos shkel aty ku nuk bën, sepse, siç thotë fjala e urtë:
“Njeriu matet jo nga posti që mban, por nga gjurma që lë.”
Jemi njerëz dhe gabimet janë pjesë e natyrës sonë, por kam bërë gjithçka që ato të mos jenë kurrë të qëllimshme. Të nderohesh për së gjalli është një privilegj i rrallë — pothuajse një shenjtëri — por mbi të gjitha është një obligim moral për të qenë edhe më i drejtë, edhe më i dobishëm, edhe më pranë njerëzve.
Sepse “Pozitat vijnë e shkojnë, por nderi dhe njerëzia mbeten.”
Me dorë në zemër dhe me shpirt të plotë falënderoj secilin që kontribuoi për atë mbrëmje të veçantë, një nga më të paharrueshmet e jetës sime.
Falënderoj prindërit e mi, rrënjët e mia të forta.
Falënderoj bashkëshorten dhe fëmijët e mi, mbështetjen time të përditshme.
Falënderoj gjithë familjen time, që gjithmonë ka qenë pranë me durim, besim dhe dashuri.
“Shtëpia e fortë mbahet me themele, jo me fjalë.”
Falënderim i veçantë për autorët, miqtë dhe dashamirët që erdhën nga Amerika, Gjermania, Kosova dhe Maqedonia — një befasi e jashtëzakonshme që e bëri atë mbrëmje edhe më madhështore.
Me respekt të veçantë falënderoj:
Darling Bej Vlorën, pasardhës i Babait të Kombit, Ismail Qemalit,
Mehmed Ballazhin, kryetar i Hanit të Elezit,
Shaban Terstenën, legjenda i sportit
Arsim Mulliqajn, për kontributin dhe praninë e tij të çmuar,
përfaqësuesit e Ambasadës së Shqipërisë, Ambasadës së Kosovës dhe Konsullatës së Kosovës në Cyrih,
Zonjën Shqiponja Vrajolli-Zahiri
Ansamblit „Trojet“ me president Zeqë Gashi
Bacin Shaqë me lahutë
Dy artistet që kënduan me ansamblin Trojet
Meriton Ljutfiu, Gjermani
Naim Maksuti
Daut Luboja
Kasam Selimi
si dhe secilin personalitet e mik që ishte i pranishëm.
Një mirënjohje e veçantë shkon për Institutin Helvetik Shkencor të Evropës Juglindore në Cyrih, për vlerësimin dhe titullin “Ikona e Diasporës Shqiptare” — një nder që e pranoj me përulësi dhe përgjegjësi të madhe.
“Nderi i madh kërkon zemër të fortë.”
Mbi të gjithë, falënderoj miqtë e mi të veçantë PhD. Dashnim Hebibin dhe Florim Useinin, pa të cilët ky libër nuk do të kishte marrë këtë formë dhe këtë shpirt. Ndihem thellësisht i nderuar për librin:
“Rexhep Demiri – Dritëhijet e një rrugëtimi diplomatik.”
Falënderoj me respekt redaktorin e librit, Jeton Arifin, për përkushtimin profesional dhe ndjeshmërinë redaktuese; editorin e shtëpisë botuese “Libri Im”, Berat Thaçin, për kujdesin dhe korrektësinë editoriale;
si dhe përkthyesin e librit në gjuhën gjermane, PhD Xhavit Lipajn, për profesionalizmin dhe urën gjuhësore që e bën këtë vepër të qasshme për një audiencë më të gjerë.
“Fjala e përkthyer me zemër e ruan shpirtin e saj.”
Falënderoj gjithashtu të gjithë sponsorët e librit, secilin që kontribuoi financiarisht, moralisht dhe profesionalisht. Falënderoj kameramanët, fotografët, median, njerëzit e zërit dhe të dritës, organizatorët, bashkëpunëtorët dhe çdo person që punoi në heshtje për suksesin e asaj mbrëmjeje.
“Puna e mirë shihet kur shumë duar punojnë si një.”
Falënderoj posaçërisht secilin që e dinte dhe e ruajti sekretin. Kjo është madhështi e rrallë dhe dëshmi se besa-besa ende jeton ndër ne.
“Fjala e mbajtur është pasuri që nuk zhvlerësohet kurrë.”
Pjesëmarrja e gjerë nga Zvicra, trojet tona, Evropa dhe Amerika më nderon dhe njëkohësisht më obligon që të vazhdojmë edhe më fuqishëm në këtë rrugë, sepse:
“Rruga është më e gjatë kur ecën vetëm, por më e ndritshme kur ecën bashkë.”
Ju falënderoj të gjithëve me gjithë shpirt. Zoti ju shpërbleftë me shëndet, paqe dhe të mira pa fund. Bashkë dhe vetëm bashkë — për njerëzi, dinjitet dhe paqe gjithandej.
Kjo mbrëmje nuk do të mbetet në kujtesën time vetëm si një ngjarje zyrtare apo kulturore, por si një çast i rrallë ku zemrat u bashkuan dhe emocionet folën më fort se fjalët. Ishte një mbrëmje ku mirënjohja mori formë, ku dashuria njerëzore u ndje në çdo shtrëngim duarsh, në çdo përqafim dhe në çdo vështrim të sinqertë.
Çdo njeri i pranishëm la një gjurmë në shpirtin tim. Çdo fjalë, çdo heshtje dhe çdo kontribut u kthyen në një dëshmi se rrugëtimi i njeriut ka kuptim vetëm kur ndahet me të tjerët. Sepse, siç thotë fjala e urtë:
“Zemra e mbushur me mirënjohje nuk rri kurrë bosh.”
Ky vlerësim më përuli, por njëkohësisht më dha forcë. Më bëri të kuptoj se ajo që është ndërtuar me ndershmëri dhe dashuri nuk shuhet kurrë. Nuk është fundi i një rruge, por një thirrje për të vazhduar edhe më me zemër, edhe më me përgjegjësi, edhe më pranë njerëzve.Kjo mbrëmje mbetet një kujtim i shenjtë për mua — një dëshmi se bashkë dhe vetëm bashkë mund ta bëjmë barrën më të lehtë, gëzimin më të madh dhe shpresën më të fortë.E mbaj në zemër sot, nesër dhe përherë. Ky nder nuk është kurorë mbi kokë, por peshë mbi ndërgjegje — një thirrje e qetë për të vazhduar me përulësi, me drejtësi dhe me dashuri. Rruga vazhdon, por tani është më e ndritshme, sepse ndriçohet nga besimi juaj. Dhe nëse një ditë fjalët do të më mungojnë, zemra do ta dijë çfarë të thotë:
Faleminderit — për praninë, për besimin, për dritën që latë pas. Zoti ju bekoftë!
Me respekt dhe mirënjohje të përjetshme,
Ambadadori
Çfarë të them tjetër, kur ambasadori i ka thënë të gjitha. Fjalë të mëdha, shpirt i bardhë. Lum ne që të kemi. Të uroj shëndet e jetë, dhe Zoti të bekoftë ty, familjen tënde dhe të gjithë ata që të duan e të respektojnë.
“Njeriu matet jo nga posti që mban, por nga gjurma që lë.”
“Rruga është më e gjatë kur ecën vetëm, por më e ndritshme kur ecën bashkë.”
Çdo njeri i pranishëm la një gjurmë në shpirtin tim. Çdo fjalë, çdo heshtje dhe çdo kontribut u kthyen në një dëshmi se rrugëtimi i njeriut ka kuptim vetëm kur ndahet me të tjerët. Sepse, siç thotë fjala e urtë:
“Zemra e mbushur me mirënjohje nuk rri kurrë bosh.”
Ky vlerësim më përuli, por njëkohësisht më dha forcë. Më bëri të kuptoj se ajo që ndërtohet me ndershmëri dhe dashuri nuk shuhet kurrë. Nuk është fundi i një rruge, por një thirrje për të vazhduar edhe më me zemër, edhe më me përgjegjësi, edhe më pranë njerëzve. Urime, Ambasador. Shëndet, jetë të gjatë e perendia të bekoftë!
helveticALforum.ch
Foto nga Daut Luboja, mjeshtër
