Në të njëjtën dhomë

Nga Nexhat Ibrahimi, Zvicër

Në këtë dhomë, në vitin 1996,

erdhe, nënë, nga vendi ku më linde.

Unë punoja larg, në Zvicër,

dhe ti u ule pranë meje,

me një valixhe të vogël

dhe me gjithë shtëpinë në zemër.

Zvicra ishte e huaj për ty,

por zëri yt e bëri shtëpi.

Koha u ndal për pak,

pa e ditur

se po na kursente kujtimin.

Vite më pas, ti ike.

Unë vazhdova rrugën,

pastaj u ktheva

atje ku më linde,

me fjalët e tua si amanet.

Tridhjetë vjet më vonë

jam kthyer sërish këtu,

në këtë dhomë,

si mysafir te djemtë e mi,

aty ku dikur ëndërroja për ty.

U ula në të njëjtin vend.

Dhoma është e njëjtë.

Vetëm koha ka ndërruar emra.

Ti mungon,

por prania jote

ulet me mua.

Atëherë isha bir.

Sot jam baba dhe gjysh.

Erdha te djemtë e mi,

si dikur ti te unë.

Duke të kujtuar,

më rrëqethi trupi.

Në këtë dhomë ku u ule dikur,

unë ende të flas, nënë.

Unë —

biri yt.

NI

Janar 2026

Zvicër